X
تبلیغات
رایتل

چگونه یک خودروی ترمز بریده را کنترل کنیم؟

یکشنبه 29 اسفند 1395 ساعت 16:31

۱. عصبانی نشوید. از حرکت زیادی خودداری کنید. حرکت زیادی باعث می شود که شرایط را برای خود خطرناک تر سازید. پس زیاد مانور ندهید و سعی کنید حرکات کمی داشته باشید. کنترل اعصاب و جسمتان را در دست داشته باشید. 

۲. پدال گاز را رها کنید و اگر کروزکنترل دارید، حتماً مطمئن شوید آن را خاموش کرده اید. 

۳. بررسی رفتار پدال ترمز:

اگر ترمز اتومبیل نگرفت، بهترین اقدام چیست؟

اگر پدال ترمز نرم است، ممکن است که روغن ترمز کم کرده اید یا سیلندر اصلی آن خراب شده باشد. در این حالت شاید بتوانید با چندبار فشار دادن ترمز، کنترل وسیله را بدست آورید. اگر پدال ترمز سفت است، سریعاً بررسی کنید که چیزی(مثل بطری آب) در زیر پدال گیر نکرده باشد. سعی کنید از پای خود و یا دیگر مسافران برای چک کردن این مورد استفاده کنید. از جاده چشم بر ندارید. 

۴. پدال ترمز را فشار دهید: پدال ترمز را چندین بار پشت سرهم فشار دهید تا مقدار فشار لازم برای توقف اتومبیل را فراهم آورید. این کار ممکن است مدتی طول بکشد. حتی اگر سیستم ترمز اتومبیل شما از نوع ABS باشد، باز هم این کار را انجام دهید. چرا که ترمز ABSS تنها زمانی فعال می شود که به شدت ترمز بگیرید. به هر حال به شدت و تا آخرین حد چندین بار پدال ترمز را فشار دهید. 

۵. معکوس بکشید: به دنده پایین تر شیفت کنید. اگر اتومبیل شما اتومات است، آن را در حالت دستی قرار داده و دنده را ۱ یا ۲ کنید. اگر اتومبیل شما دنده دستی است، سعی کنید کم کم دنده را کم کنید. یعنی اول دنده را ۳ و پس از کمی حرکت و کم شدن سرعت، دنده را ۲ کنید. دقت کنید که بطور ناگهانی به دنده پایین (۱ و ۲۲) شیفت نکنید چون ممکن است کنترل اتومبیل را از دست بدهید. 

۶. از ترمز دستی استفاده کنید: سعی کنید ترمز دستی را کم کم بکشید و سرعت اتومبیل را کاهش دهید. البته در نوع اتوماتیک، باید پدال ترمز اضطراری را کم کم فشار دهید. دقت کنید که به ناگهان ترمز دستی را تا انتها نکشید. زیرا چرخ های عقب اتومبیل قفل می کند و ممکن است کنترل اتومبیل را از دست بدهید. اگر احساس کردید که چرخ های عقب قفل شده و صدا می دهد، کمی ترمز دستی را رها کنید تا چرخ ها حرکت کند؛ سپس در همین نقطه ترمز دستی را نگه دارید تا به کاهش سرعت اتومبیل شما کمک کند و شما هم کنترل مناسبی روی وسیله نقلیه داشته باشید. 

۷. چشمان خود را به جاده بدوزید: به چیزهایی که در جلوی شماست، نگاه کنید. از ترافیک سنگین و موانع خطرناک دوری کنید 

اگر ترمز اتومبیل نگرفت، بهترین اقدام چیست؟

۸. به دیگر راننده ها هشدار دهید: چراغ های خطر(فلاشرها) اتومبیل را روشن کنید. بوق بزنید و چراغ بزنید و به دیگر رانندگان اطلاع دهید که در چه وضعیتی هستید. چون  آنها ممکن است متوجه وضعیت شما نشوند. شیشه ها را پایین داده و با سر و صدا به  عابران پیاده و دیگر رانندگان در صورت لزوم هشدار دهید. هرچند که با پایین دادن شیشه ها، اصطکاک هوا نیز به توقف اتومبیل شما کمک می کند. 

۹. از اصطکاک جاده استفاده کنید: اگر جاده پیش روی شما، دارای حاشیه است(مثل هاشیه های این شکلی |||||||| )، بر روی آنها حرکت کنید و فرمان را کمی به چپ و راست جابجا کنید تا در اثر اصطکاک سرعت شما کم شود. کار دیگری که می توانید انجام دهید، تغییر لاین از سمت چپ جاده به سمت راست و بالعکس می باشد تا سرعت شما در اثر اصطکاک کاهش یابد. البته این کار در سرعت بالا ممکن است باعث واژگونی اتومبیل شود. پس دقت کنید. 

۱۰. از موانع محیطی استفاده کنید: اگر هیچکدام از روش های بالا موثر واقع نشد، و یا اگر مجبور بودید به سرعت توقف کنید، باید از موانع طبیعی بهره بگیرید. این کار به هیچ عنوان راه حل مناسبی نیست و کنترل اتومبیل را به شدت کاهش می دهد. اما اگر مجبور هستید، به عنوان آخرین راه حل از آن استفاده کنید: 

الف: استفاده از عوارض زمین: به دنبال پستی و بلندی های جاده باشید. سرعت گیرها، دست اندازها، حاشیه های جاده همه می تواند در کاهش سرعت موثر باشد. اگر این موارد موثر واقع نشد، سعی کنید معکوس بکشید و با ترمز دستی سرعت را کاهش دهید. 

ب: استفاده از کیسه های سیمان یا بشکه های آب: در برخی مواقع این نوع بازدارنده ها در جاده وجود دارند. تلاش کنید تا لاستیک اتومبیل را از بغل به آنها تماس دهید تا سرعت شما کاهش یابد. دقت کنید که با سر یا بدنه به آن برخورد نکنید. چرا که باعث رسیدن آسیب به اتومبیل و خود شما می شود. تا حد امکان لاستیک را با آنها تماس دهید. 

۱۱. تماس با موانع کوچک مثل درختچه ها: موانعی همچون بوته ها و درختچه های کوچکتر از ۱ متر می تواند اتومبیل شما را متوقف سازند. همواره باید درختچه ها و بوته های کوچک را انتخاب کنید زیرا اگر طول آنها بزرگتر از ۱ متر باشد و یا خیلی محکم و استوار باشند، ممکن است با خطر مرگ مواجه شوید. 

راهکارهایی اظطراری: 

۱. برخورد با پشت اتومبیل های دیگر: 

اگرچه به عنوان اولین راه حل پیشنهاد نمی شود، اما برخورد به پشت دیگر اتومبیل های جاده، سرعت شما را کاهش می دهد. در این حالت اتومبیلی را انتخاب کنید که هم سرعت با شماست و از استحکام خوبی برخوردار است( البته ضربه زدن به اتومبیل هایی با سرعت کمتر، باعث توقف اتومبیل و کاهش سرعت شدید شما می شود). قبل از برخورد با بوق زدن آنها را متوجه خطر سازید. ضربه را به طور مستقیم وارد کنید و از زدن ضربه های کشیدنی و ظریف خودداری کنید. چرا که اگر از گوشه ضربه بزنید، باعث منحرف شدن هر دو اتومبیل از مسیر شده و وضعیت خطرناکی را خلق می کنید. تا جایی که می توانید سرعت شما باید آهسته باشد. شاید کیسه هوای اتومبیل شما خاموش باشد! 

۲. یافتن مکانی مناسب برای ساییدن یا تصادف: جاده را بررسی کنید تا یک نقطه ایمن برای سایش پیدا کنید. اگر قادر نیستید تا اتومبیل خود را بطور کامل متوقف سازید، بدنبال یک محیط باز باشید؛ جایی که بتوانید بدون برخورد با چیزی به حرکت ادامه دهید. 

۳. اگر تمام گزینه های ذکر شده در بالا موثر واقع نشد، بدنبال چیزی برای تصادف باشید. بهترین چیز پیدا کردن یک برآمدگی پرپشت است که با ساییدن به آن سرعت اتومبیل را تا نصف کاهش دهید. اگر این برآمدگی را پیدا نکردید، دنبال علف های پرپشت باشید و در طول آنها رانندگی کنید تا سرعت شما کاهش یابد. 

۴. اگر هیچکدام از این موارد پیدا نشد، به خاکی بکشید. هرچند که جاده خاکی(شنی یا ماسه ای) ناپایدار است و سرعت شما را به شدت کاهش می دهد. پس مراقب باشید. 

اگر به دنبال یک محیط ایمن می گردید، جدول ها را انتخاب کنید اما به چند نکته توجه داشته باشید: 

جدول کم عمق را انتخاب کنید که پس از برخورد با آن دوباره به ترافیک باز نگردید 

فرمان را سفت بگیرید زیرا در اثر برخورد، کنترل اتومبیل از دست شما خارج می شود 

توصیه ها: 

۱. تنها با تعویض لنت های ترمز در زمان مناسب و همچنین بازدید دوره ای سطح روغن ترمز، می توانید از بسیاری از این موارد دوری کنید. در واقع بهترین راه حل، بازدید به موقع سیستم کنترل و اهمیت دادن به تغییرات آن است. 

۲. ترمز گرفتن در سرازیری: اگر در سرازیری حرکت می کنید، از گرفتن ترمز بیش از حد خودداری کنید. زیرا لنت های ترمز بیش از حد داغ می شود و سیستم ترمز از دست می رود. لذا اگر نیاز به ترمز دارید، کمی ترمز کنید، معکوس بکشید و ترمز را رها کنید؛  بعد از آنکه کمی جلوتر رفتید دوباره ترمز بگیرید و سرعت را کم کنید. هیچ وقت بصورت پیوسته ترمز را نگه ندارید. در سرازیری از معکوس کشیدن و ترمز دستی بیشتر استفاده کنید. 

۳. اگر موتور اتومبیل در ترمز گیری به شما کمک نکرد و همچنان با همان سرعت به حرکت ادامه داد، اتومبیل را به مسیری رهنمایی کنید که موتور دود کند. دنده را هم خلاص کنید. هرچند این کار باعث آسیب رسیدن به موتور می شود، اما شما مشکل بزرگتری دارید. 

۴. بسیاری از مشکلات سیستم ترمز در اثر گیر کردن چیزی در زیر پدال ها اتفاق میفتد. بطری های آب معدنی، اسباب بازی، لیوان و … . همیشه اتومبیل خود را تمیز نگاه دارید. از ریختن و قرار دادن وسایل بخصوص نزدیک به صندلی راننده اجتناب کنید. همیشه جایی برای قرار دادن وسایل مورد نیاز خود در نظر بگیرید. همانند سبدهای مخصوص نگهداری لیوان و بطری آب و تلفن همراه. 

۵. در هنگام حرکت هرگز اتومبیل های دنده اتومات را در وضعیت (P) یعنی “پارک” قرار ندهید. این کار باعث قفل شدن خودکار فرمان می شود و دیگر قاد به کنترل وسیله نقلیه نخواهید بود. 

۶. چراغ ترمز عقب علاوه بر نشان دادن اینکه شما در حال ترمز گرفتن هستید، نکته های دیگری را بازگو می کند. قبل از شروع به رانندگی حتماً این چراغ ها را کنترل کنید. اگر با گرفتن ترمز روشن می شوند، سیستم ترمز مشکلی نخواهد داشت. البته دقت کنید که اگر مجبور هستید به شدت ترمز را بگیرید تا این چراغ ها روشن شوند، نصف قدرت سیستم ترمز شما از دست رفته است. احتمالاً یا لنت های ترمز سایییده شده و یا روغن ترمز کم شده است. نکته بعدی در خصوص چراغ های ترمز این است که اگر در حین رانندگی به طور خودکار روشن شدند، نشان از وجود نقص در سیستم ترمز است. بنابراین کار عاقلانه، توقف اتومبیل در کم ترین زمان ممکن و در مکانی ایمن است. 

۷. لنت ترمز خیس، قدرت ترمز گیری را به شدت کاهش می دهد. بنابراین در روزهای بارانی یا رد شدن از مکان های خیس، بهترین کار روشن کردن چراغ های عقب، حرکت با دنده سنگین و گرفتن ترمز کم می باشد. وقتی از منطقه خیس خارج شدید( و یا باران بند آمد) جهت خشک کردن لنت ها، کافی است تا کمی ترمز را فشار دهید( پدال را تا ته فشار ندهید. فقط کمی که آن را تا نزدیک نقطه ترمز گرفتن فشار دهید). این عمل را جند بار تکرار کنید و پدال را رها کنید تا لنت ها خشک شوند. 

هشدارها: 

۱. معکوس کشیدن نامناسب باعث صدمه زدن به موتور می شود. بخصوص اگر دنده عقب را جا بزنید. شما کاری را که لازم است باید انجام دهید؛ نه هر کاری را. 

۲. هنگامیکه موفق به توقف اتومبیل شدید، تا زمانیکه مطمئن نشده اید که مشکل حل شده، به هیچ وجه دوباره شروع به حرکت نکنید. 

۳. هرگز در هنگام رانندگی و ترمز گرفتن، اتومبیل را خاموش نکنید چرا که سیستم هیدرولیک و ترمز به موتور وابسته هستند. اگر اتومبیل را خاموش کنید، سیستم هیدرولیک قدرت پمپینگ ترمز را سه برابر افزایش می دهد. بنابراین در شرایط اظطرار، فقط سوئیچ را در حالت دوم(چرخش مرحله دوم سوئیچ) قرار دهید. بدین ترتیب سیستم تعلیق قفل نخواهد شد. 

بررسی خودرو های 4 چرخ متحرک

یکشنبه 29 اسفند 1395 ساعت 16:28

قانون پایه این است که اگر دمای محل زندگی شما به زیر 7 درجه سانتی‌گراد افت کرد باید از لاستیک‌های زمستانی استفاده کرد؛ و این یک تئوری توطئه نیست. این علم است. به یاد داشته باشید، آن‌ها لاستیک‌های زمستانی هستند نه لاستیک‌های برفی. حتی اگر هیچ برفی روی زمین ننشسته باشد، مواد نرم‌تر بکار رفته در لاستیک‌های زمستانی نقطه انجماد پایین‌تری دارند و این امر به آن‌ها اجازه می‌دهد تا انعطاف‌پذیر باقی بمانند. این ترکیبات به همراه الگوهای آج مخصوص و کانال‌های آب بی‌شمار به لاستیک اجازه می‌دهد تا چسبندگی زیادی را که لاستیک‌های تمام فصل از ایجاد آن عاجزند فراهم نماید.

 چرا سیستم 4 چرخ محرک در زمستان کافی نیست؟

به یاد داشته باشید، ما اینجا از چسبندگی حرف می‌زنیم نه از کشش. این دو واژه اغلب به جای هم استفاده می‌شوند و اگرچه اساساً واژه‌هایی یکسان هستند اما تفاوت بسیاری دارد و این مورد در رانندگی زمستانی بسیار مهم است.

 چرا سیستم 4 چرخ محرک در زمستان کافی نیست؟

کشش به عنوان حد اصطکاک بین لاستیک‌ها و سطح جاده تعریف می‌شود. با رسیدن به حد نهایی چرخ شروع به هرزگردی خواهد کرد که همین امر منجر به دخالت سیستم کنترل کشش می‌شود. چسبندگی به عنوان میزان چسبیدن به سطح جاده تعریف می‌شود و حتی زمانی که نیرو به چرخ منتقل نمی‌شود امری حیاتی به شمار می‌رود. چسبندگی همچنین در بحث چگونگی توقف خود خودرو نیز مطرح است. سیستم چهار چرخ محرک باعث افزایش این موضوع نمی‌شود؛ و اینجاست که نمی‌توان سیستم چهار چرخ محرک را به لاستیک‌های زمستانی ترجیح داد. 

و برای آن دسته از افرادی که نگران هزینه‌ی اضافی خرید لاستیک‌های زمستانی هستند باید گفت فراموش نکنید داشتن دو ست از لاستیک‌ها در طول سال باعث کاهش ساییدگی هر دوی آن‌ها می‌شود. اگر هنوز نتوانسته‌اید خود را برای این هزینه توجیه کنید باید گفت رسماً ایمنی خود و اطرافیان را با مشتی دلار معامله کرده‌اید! 

سیستم چهار چرخ محرک در زمان عبور از راه‌های پوشیده از برف عالی است اما تصور غلط درباره‌ی برتری این سیستم در زمستان باید محو شود. اگر می‌توانید کشف کنید که سیستم چهار چرخ می‌تواند سرعت خودرو را در جاده‌های لغزنده کم کند پس می‌توانید آن را به عامه‌ی مردم بفروشید! اما اگر قادر به انجام چنین کاری نیستید پس هر چه زودتر به یک لاستیک‌فروشی مراجعه کنید. این برای شما خوب است!

آسیب های خودرو را به حداقل برسانیم

یکشنبه 12 دی 1395 ساعت 21:45

در معرض نور آفتاب بودن، همچنین روغن‌های طبیعی چرم را خشک می‌کند و باعث سفت شدن و ترک خوردن آن می‌شود. معمولا خودروسازان از چرم‌های مقاوم به نور افتاب استفاده می‌کنند، اما این چرم‌ها هم اگر بیش از حد زیر نور باشند مقاومت خود را از دست می‌دهند.

نور خورشید برای رنگ بیرونی خودرو هم مضر است. رنگ‌های تیره‌تر مانند سیاه، آبی یا قرمز حساسیت بیشتری به این نور دارند، اما در هر حال رنگ هر خودرویی ممکن است در اثر نور بی‌وقفه و مداوم آفتاب خراب شود. قطعاتی پلاستیکی بیرون خودرو هم در معرض خطر هستند. معمولا به قطعاتی نظیر سپر، گلگیر، پوشش آینه‌ها و باربند بی‌توجهی می‌شود، اما رنگ آنها هم ممکن است در اثر نور آفتاب از بین برود.

به چند روش ساده می‌توانید از آسیب رساندن نور خورشید به خودرو جلوگیری کنید. همیشه سعی کنید در سایه پارک کنید، و یا بهتر، زیر یک سقف. اگر مجبورید خودرورا زیر نور مستقیم خورشید رها کنید، شیش

ه‌ها (مخصوصا شیشه‌ی جلو) را بپوشانید تا از تابش مستقیم نور به داشبورد جلوگیری کنید. این کار خودروی شما را خنک‌تر نگه می‌دارد و وقتی برمی‌گردید هم راحت‌تر خواهید بود. صندلی‌ها را هم می‌توانید به شکلی مشابه با کاور بپوشانید.

بیرون خودرو را با دست بازار موجود هستند که استفاده از آنها هم می‌تواند اثرات مضر نور آفتاب را تا حد زیادی کاهش دهد. اگر برای محافظت از خودروی خود از چادر استفاده می‌کنید، سعی کنید از چادرهای دولایه که لایه‌ی میانی پنبه‌ای دارند استفاده کنید. چادرهای نامرغوب ممکن است باعث خط افتادن روی بدنه‌ی خودرو شوند و یا در اثر تصاعد گازهای شیمیایی از خود، تاثیر بدی روی رنگ خودرو بگذارند. با رعایت کردن این موارد می‌توانید از رنگ خودروی خود در برابر نور آفتاب محافظت کنید.

خودرو با موتورهای گاز سوز و دو دو گانه سوز

یکشنبه 28 آذر 1395 ساعت 20:33

که سیستم سوخت رسانی به صورت کاربراتور داشته را ، بنزین سوز کاربراتوری می نامند ، این نوع از خودروها دارای مزایا و معایب زیر می باشند . 

مزایا ی این سیستم به شرح فوق می باشد . 

1- تعمیر بدون نیاز به لوازم الکترونیکی خاص . 

2- سهولت در تعمیرات . 

3- هزینه کم تعمیرات در صورت خرابی کلی سیستم . 

4- هزینه ساخت تمام شده کم تر به نسبت سیستم انژکتوری . 

معایب این سیستم به شرح زیر می باشد . 

1- احتمال خطا در تنظیم . 

2- از بین رفتن تنظیم موتور خودرو بعد از مدتی کارکرد . 

3- کارکرد نامناسب خودرو در سرما و گرما ، بیش از حد استاندارد . 

4- تنظیم بسیار سخت مصرف سوخت و سخت رسیدن به استانداردهای تولید کننده . 

5- تنظیم بسیار دشوار و سخت سیستم جرقه زنی در اینگونه خودروها . 

عامل اصلی کار در یک کاربراتور ایجاد مکش ( خلاء ) بر روی مجرای خروج سوخت ( ژیگلور ) می باشد . این مهم توسط قسمتی از بدنه کاربراتور به نام ونتوری یا گلوگاه انجام می گیرد . ونتوری در حقیقت مقطع کاهش بدنه کاربراتور می باشد . با باز شدن صفحه گاز ، هوا توسط سیلندر موتور مکیده شده و به داخل کاربراتور جریان می یابد ( تند شدن سرعت مکش هوا در سیلندرها و در نهایت عبور جریان بیشتر از کاربراتور ) . در هنگام عبور از ونتوری به علت کاهش مقطع عبور ، سرعت هوا افزایش یافته و فشار محفظه ونتوری کاهش می یابد و مکشی ایجاد می نماید که به مراتب از سایر مقاطع کاربراتور بیشتر است . بنابراین چنانچه سیستم انتقال سوخت به این بخش متصل شود ، سوخت مکیده شده و پس از مخلوط شدن با هوا به داخل سیلندر وارد می شود . 

انواع موتور خودرو


انواع کاربراتور : کاربراتور ها از نظر جایگاه جریان عبوری هوا ( مسیر عبور هوا ) به سه دسته تقسیم می-شوند : 

1 . کاربراتور با جریان هوا از بالا به پایین : در این کاربراتور نیروی جاذبه به جریان مخلوط سوخت و هوا به داخل موتور کمک می کند و در نتیجه تغذیه موتور بهتر انجام می شود . علاوه بر آن دسترسی به کاربراتور از نظر فضای تعمیراتی نیز بهتر می باشد . به همین دلیل این نوع کاربراتور برروی اکثر خودروها به کار می رود که می توانند شامل کاربراتورهای یک مرحله ای یا دو مرحله ای باشند . کاربراتور خودروهای نیسان ، پراید ، پژو از این نوع می باشند . 

2 . کاربراتور با جریان هوا از پایین به بالا : این نوع کاربراتور بیشتر در گذشته به کار گرفته می شده است و علت آن جلوگیری از ورود سوخت به صورت مایع به موتور بود . در حال حاضر با توجه به اینکه این کاربراتور از نظر فضای تعمیراتی از قابلیت دسترسی خوبی برخوردار نیست و علاوه برآن روشن شدن موتور در هوای سرد نیز به خوبی انجام نمی شود ، کاربردی ندارد . کاربراتور خودروهای قدیمی دهه ی 1960 میلادی معمولا از این نوع می باشد . 

3 . کاربراتور با جریان هوای افقی : مزیت اصلی این نوع کاربراتور ارتفاع کمی است که درزیر درپوش موتوراشغال می کند . این نوع کاربراتور می تواند دارای ونتوری ثابت یا متغیر باشد . کاربراتور خودرو پیکان از نوع کاربراتور با جریان هوای افقی و با ونتوری متغیر می باشد . 

4 . کاربراتورهای چند دهنه ، کاربراتورها با ونتوری ( سیستم مکش ) ثابت و یا متغییر نیز وجود دارند ، که کاربراتورهای چند دهنه برای تقسیم بار خروجی سوخت و رسیدن مناسب تر سوخت به تمام سیلندرها و در برخی موارد ، هر دهنه برای منظور خاص ( به عنوان مثال دور تخت گاز ) مورد استفاده قرار می گیرند . کاربراتورهای ونتوری متغیر نیز برای دورهای متفاوت از موتور ( منظور همان میزان RPM خودرو می باشد ) طراحی شده و میزان مخلوط سوخت و هوا را بر اساس میزان درخواستی موتور ( میزان مکش هوا داخل سیلندرها ) ، به صورت اتوماتیک و مکانیکی تغییر می دهد . 

کاربراتورها عموما از قسمت های زیر تشکیل شده اند : 

محفظه ی گاز ، محفظه ی ساسات ، بدنه ، محفظه راه انداز ، پمپ شتاب دهنده که ونتوری در کاربراتورهای یک مرحله ای یا ونتوری ها در انواع دو مرحله ای در بدنه اصلی جای می گیرند . صفحه گاز در محفظه ی گاز و صفحه ی ساسات در محفظه ی ساسات قرار دارند . محفظه ی راه انداز و پمپ شتاب دهنده نیز در کاربراتورهای پیشرفته برای جبران بعضی کاستی های کاربراتورهای اولیه طراحی و استفاده می شوند . 

در موارد دیگر به شرح کامل و فنی تری از کارکرد ، ایراداتت ، محاسن و موارد دیگر کاربراتور خواهیم پرداخت . 

موتور انژکتوری


انواع موتور خودرو


سیستم سوخت رسانی انژکتوری ، یکی از روش های سوخت رسانی به موتورهای احتراق داخلی می-باشد که در این سیستم ، سوخت توسط یک پمپ مکانیکی یا برقی با فشار به داخل لوله‌های سوخت رسانی ( انتقال دهنده های سوخت ) و ریل سوخت وارد می‌شود و از طریق انژکتورها که در واقع نوعی شیر محسوب می‌شوند ( برای مفهوم بهتر یک سرنگ را در نظر بگیرید که با فشار مایع درونی محفظه خویش را با بیرون پاشش کرده و سوخت را به صورت پودر تبدیل می نمایند ) ، به پشت سوپاپ هوا یا درون سیلندرها ، به صورت پودر شده تزریق نموده و به این ترتیب مخلوطی از هوا و سوخت برای احتراق در موتور و تولید انرژی بدست می‌آید . 

ذات سیستم انژکتوری بر پایه استفاده بهینه از سوخت موجود ، تبدیل سوخت موجود به بهترین درصد حجمی ترکیبی برای استفاده در خودروها می باشد . 

در ابتدای امر به تاریخچه مختصری از این سیستم خواهیم پرداخت . 

در اواخر سال ۱۹۵۰ و اوایل سال ۱۹۶۰ میلادی کارخانه شورولت و پونتیاک اولین طرح سوخت رسانی انژکتوری مکانیکی نوع تزریق دائم را عرضه نمودند . البته باید این را بدانیم این نوع طرح ها ، خود را مدیون پروژه هایی بودند که در سالهای جنگ دوم جهانی بر روی هواپیماها به دلیل محدودیت استفاده سیستم های قدیمی در ارتفاعات بالا و درجه حرارت های پایین پیش آمده بود ( به هر میزان دمایی که بتوان آنرا با دماسنج های متفاوت اندازه گیری نمود ، درجه حرارات گویند ، حتی اگر دما 1 درجه باشد و یا زیر صفر ) . بعد از جنگ دوم جهانی ، اولین شرکتی که توانست این سیستم را به صورت تجاری استفاده نماید ، شرکت دایملر آلمان ( همان مرسدس بنز ) در سال 1954 و بر روی یکی از افسانه های تکرار ناشدنی خویش یعنی SL300 ( همان ققنوس معروف ، که خودروی SLS را از روی آن به طراحی و ساخت رسانیده اند ) ، بکار گرفت و در این مورد خود را در دسته اولین ها قرار داد . در اواخر سال ۱۹۵۰ شرکت کرایسلر تعدادی اتومبیل انژکتوری با سیستم الکترونیکی تولید نمود و نام این طرح را بندیکس الکتروژکتور نامید. با ظهور ترانزیستور و دیود در صنعت الکترونیک ، در سال ۱۹۶۸ میلادی شرکت فولکس واگن نمونه جالبی از طرح شرکت بوش را که از فن آوریهای نوین بهره جسته بود در روی موتورهای خود بکار برد . تا به امروز نیز پیشرفت و بهینه سازی انواع این سیستم در دستور کار بسیاری از شرکت ها قرار گرفته و همچنان شاهد ظهور سیستم های نوین و جدیدی از تزریق مستقیم سوخت می باشیم . 

مزایای سیستم تزریق سوخت انژکتوری به ترتیب زیر می باشد . 

توزیع یکنواخت سوخت بین سلیندرها ، کاهش خام سوزی ، کاهش تولید گازهای خطرناک ، راندمان حجمی بالاتر موتور به علت حذف ونتوری ، کاهش ارتفاع موتور ، عدم نیاز به گرمکن ، شتاب گیری مناسب-تر موتور، کاهش مصرف سوخت و اندازه گیری دقیق سوخت ، کارکرد مناسب و تعمیر کمتر و نیاز بسیار کمتر برای تنظیم سیستم سوخت رسانی از مزایای روش تزریق سوخت به صورت انژکتوری می‌باشد . 

معایب سیستم تزریق سوخت انژکتوری به ترتیب زیر می باشد . 

وجود قطعات حساس ، دقیق و گران قیمت ، نیاز به تخصص فراوان در امر تولید و تعمیر قطعات و پیچیدگی سیستم از معایب روش تزریق سوخت می‌باشد . 

انواع سیستم سوخت رسانی انژکتوری به ترتیب نسل به شرح زیر می باشد . 

مکانیکی ( نسل اول ) 

سیستم K-Jetronic 

الکترونیکی EFI 

نوع L-Jetronic 

نوع D-Jetronic 

نوع K-Jetronic 

نوع LH-Jetronic 

سیستم MPFI 

سیستم SPFI 

سیستم GDI 

و ...... 

اجزاء سیستم سوخت رسانی انژکتوری به شرح فوق می باشد . 

ریل سوخت و انژکتورهای متصل به آن ، سنسورها که شامل : سنسور فشار هوا، سنسور دمای هوا، سنسور دمای آب، سنسور سرعت ، سنسور دور موتور، سنسور اکسیژن ، سنسور زاویه میل لنگ ، پتانسیومتر دریچه گاز ، سنسور ضربه ، سوئیچ اینرسی ، سنسور جریان جرمی هوا ، پمپ بنزین ، لوله‌های سوخت رسانی ، فیلتر سوخت ، مانیفولد هواو بدنه گاز ، واحد کنترل الکترونیکی یا همان ECU ، موتور کنترل دور آرام ، رگلاتور فشار شکن و ...... . 

انواع موتور خودرو


سیستم انژکتوری شامل 3 بخش می باشد ، که به ترتیب زیر می باشد . در این بخش ترتیب بسیار مهم می باشد . 

1 . سنسورها : وظیفه سنسورها جمع آوری اطلاعات خام برای انتقال به واحد کنترل الکترونیکی مرکزی یا همان ECU می باشد . 

2 . واحد کنترل کننده مرکزی یا همان ECU ، که اطلاعات جمع آوری شده را تحلیل کرده و به دستوراتی تبدیل نموده که این دستورات برای اجرا به واحدهایی با نام عملگر منتقل می شوند . 

3 . عملگرها یا همان واحدهای عمل کننده ، که این موارد به مانند انژکتورها که تزریق سوخت را بر عهده دارند ، تمام موارد برای کارکرد خودرو را به هر آنچه که ECU به آنها ابلاغ نموده ، انجام می دهند . در اصل خروجی سیستم انژکتوری همین عملگرها هستند . 

انواع روشهای تزریق سوخت انژکتوری 

نوع تک نقطه‌ای شامل : , TBI CFI 

نوع تزریق مداوم انواع موتور خودرو


 

موتورهای گاز سوز و دو دو گانه سوز

خودروهای دوگانه سوز به خودروهایی گفته می شود که موتور آن ها برای استفاده 2 نوع سوخت طراحی شده است ، به عنوان مثال خودرویی که قابلیت استفاده از بنزین و گاز را یکجا داشته باشد ، دوگانه سوز گویند . 

سیستم سوخت رسانی این خودروها ، با سیستم سوخت رسانی اول آن ها یکسان بوده و تنها با استفاده از تغییراتی جزئی و یا تعویض نمودن برخی از قطعات سیستم سوخت رسانی با نوعی که برای هر دو نوع سوخت ، طراحی شده است ، در اینگونه از خودروها مورد استفاده قرار می گیرد . 

البته در بیشتر موارد خودروهایی که با سوخت هایی چون ، بنزین و گاز طبیعی ( CNG ) و یا گاز مایع ( LPG ) ، عمل نمایند را ، خودروهای دوگانه سوز می نامند . خودروهای دوگانه سوز و گاز سوز دارای محاسن و معایبی بوده که به شرح زیر است . 

انواع موتور خودرو


محاسن این سیستم ها به شرح زیر می باشد . 

1. آلودگی کمتر و دوستدار محیط زیست . 

2. سوخت ارزان و در دسترس . 

معایب این نوع از موتورها که موارد مهمی هستند ، به شرح زیر می باشد . 

1. هزینه های تعمیرات نگهداری نسبتا بالا . 

2. تعمیرات دوره ای زیاد . 

3. خراب شدن سرسیلندر پس از مدتی کارکرد . 

4. بازدهی موتور نامناسب . 

5. مصرف بیش از اندازه و طی مسافت کوتاه با یک مخزن کاملا پر از گاز نسبت به خودروهای بنزینی . 

در مورد این خودروها مقالات بهتر و جامع تری در دست تهیه می باشد . 

تفاوت خودرو های دیفرانسیل جلو و عقب

پنج‌شنبه 18 آذر 1395 ساعت 16:34

بسیاری از وسایل نقلیه به صورت تک‌دیفرانسیل (2WD) هستند و در آنها نیروی خروجی موتور تنها به یک جفت از چرخ‌ها منتقل می‌شود. بسیاری از خودروهای امروزی، مینی‌ون‌ها و حتی برخی شاسی‌بلندهای کراس‌اور نیز از سیستم دیفرانسیل جلو استفاده می‌کنند؛ چرا که کاربرد این سیستم، هم از نظر اقتصادی مقرون‌به‌صرفه است. همین‌طور فضای بهینه‌ای در طراحی ایجاد می‌کند و نفش تعیین‌کننده‌ای در ایجاد فضای مناسب برای پاها در صندلی‌های عقب دارد. در شرایط لغزنده، سیستم FWD از توزیع وزن مناسب بر روی چرخ‌های جلو بهره می‌برد؛ چرخ‌هایی که در این حالت، هم برای سیستم فرمان و هم برای ایجاد کشش استفاده می‌شوند. 


سیستم دیفرانسیل عقب (RWD) معمولاً در پیکاپ‌ها و شاسی‌بلندهای مبتنی بر تراک‌ها و همین‌طور خودروهای اسپورت و سدان‌های با عملکرد بالا مشاهده می‌‌شود. برای تراک‌ها، دیفرانسیل عقب امکان استفاده از قطعات سنگین و حجیم را فراهم می‌آورد و هنگام بارگیری با وزن بالا، کشش بهتری را ایجاد می‌کند. برای یک خودرو با عملکرد بالا، دیفرانسیل عقب با توزیع وزن با تناسب بیشتر بین دو محور، هندلینگ را بهبود می‌بخشد و با کاستن از وظیفه چرخ‌های جلو، آنها را در شرایط بهتری برای سیستم فرمان قرار می‌دهد. امّا در همین حال، باید توجه داشت که استفاده از دیفرانسیل عقب، کشش کمتری را در مسیر‌های لغزنده به همراه خواهد داشت. 

تمام تراک‌های سبک موجود در بازار امریکا از مدل سال ۲۰۱۲ دارای سیستم کنترل پایداری الکترونیکی در کنار کنترل کشش هستند که باعث بهبود قابل‌توجه رانندگی در شرایط زمستانی، به‌خصوص برای وسایل نقلیه دیفرانسیل عقب می‌شود. با این وجود، مشاهده شده که سیستم‌های دیفرانسیل‌ تمام‌چرخ و چهار چرخ متحرک، کشش به مراتب بالاتری در شرایط لغزنده ایجاد می‌کنند. 

دیفرانسیل تمام‌چرخ متحرک

همان‌طور که از نام این سیستم برمی‌آید، سیستم AWD نیرو را به هر گوشه از خودرو منتقل می‌کند. این سیستم در هنگام شتاب‌گیری، بیشتر کشش را در جلو ایجاد می‌کند. ولی مزیت و کارآیی آن بیشتر در شرایط زمستانی و رانندگی در یک مسیر متعادل خارج از جاده است. بسیاری از سیستم‌های AWD در ابتدا نیرو را به یک جفت از چرخ‌ها، عقب یا جلو، منتقل می‌کنند و وقتی لغزش تشخیص داده شده، نیرو به چرخ‌هایی که بیشترین کشش را دارند، ارسال می‌شود. سیستم‌های دیفرانسیل AWD به‌ویژه در شرایط آب‌وهوایی‌ای که مدام در حال تغییر باشد یا رانندگی در مسیری با بارش متناوب برف و یخبندان مفید واقع می‌شود. از این سیستم معمولاً در شاسی‌بلند‌های مبتنی بر خودروهای ساده و همین‌طور بسیاری از خودروها و مینی‌ون‌ها استفاده می‌شود. 

د با آن در حال رانندگی باشید، همیشه توجه بیشتری را می‌طلبد. 

( تعداد کل: 27 )
   1       2       3       4       5       6    >>